Η ανοχή, η άφεση, η αλλοτρίωση, σ’ ότι αφορά στην προστασία και την ορθή διαχείριση των φυσικών αγαθών, είναι εμφανής στις πράξεις του Νεοέλληνα –με όποιο πρόσωπο κι αν εμφανίζεται αυτός (κράτος, φορέας, νομικό ή φυσικό πρόσωπο κ.ά.)– και στις όποιας κλίμακας δραστηριότητές του, οι οποίες πραγματοποιούνται κάθε φορά χάρη στις ευνοϊκές για τον επιτελούμενο σκοπό διατάξεις των νόμων, που υποτίθεται ότι προστατεύουν τα αγαθά αυτά! Ας πάρουμε για παράδειγμα τη δασική νομοθεσία. Μέχρι το έτος 1979 (με την ισχύ του νόμου 998/1979) επιτρεπόταν σε δασικού χαρακτήρα εκτάσεις σαράντα (40) χρήσεις, με το αιτιολογικό της εξυπηρέτησης του δημοσίου συμφέροντος. Μετά το έτος 2014 όμως (μετά την ισχύ του τελευταίου δασικού νόμου 4280/2014, καθώς και του νόμου 4315/2014), επιτρέπονται πάνω από ογδόντα (80) χρήσεις (και έπεται συνέχεια…) Δηλαδή, μέσα σε διάστημα 35 χρόνων αυξήθηκε το ποσοστό των δυναμένων επιτρεπτών επεμβάσεων στις δασικού χαρακτήρα εκτάσεις πάνω από το 50%! Δηλαδή, για να το μεταφράσουμε, διπλασιάστηκαν οι ανάγκες του Έλληνα που καθιστούν απαιτητές τις επεμβάσεις του στα δασικά οικοσυστήματα! Κι ενώ ο Έλληνας, όλο και αποστασιοποιείται από το φυσικό χώρο, αυξάνεται το ενδιαφέρον του στο να επέμβει σε αυτόν δραστηριοποιούμενος αναπτυξιακά!
Ο άνθρωπος λοιπόν, όλο και περισσότερο επεκτείνει τη δραστηριότητά του στα φυσικά (στα δασικά κατά το πλείστον) οικοσυστήματα, με τη λογική ότι η ανάπτυξη έργων και δραστηριοτήτων σε αυτά είναι επιβεβλημένη. Ο συνεχής περιορισμός τους όμως, ένεκα τούτων των δραστηριοτήτων, η υποβάθμιση ή και η καταστροφή τους, λίγο τον απασχολεί· πάντως δεν τον ταράσσει –έχει ήσυχη τη συνείδηση διότι εξυπηρετείται το δημόσιο συμφέρον!
Τούτα μας δημιουργούν σκέψεις, σκέψεις για το πώς τα φυσικά μας οικοσυστήματα αντιμετωπίζονται και πώς θεωρούνται. Διερωτόμαστε: Μήπως τα δασικά εδάφη αποτελούν την εύκολη λύση –τη γρήγορη και χωρίς ιδιαίτερα βάρη–, για την πραγματοποίηση έργων και δραστηριοτήτων που θεωρούνται ότι εξυπηρετούν το δημόσιο συμφέρον; Μήπως το δάσος αποτελεί το θύμα της απόλυτης τεχνοκρατικής αντίληψης των κατασκευαστών, μήπως αποτελεί θύμα άκριτων ή και επίβουλων ενεργειών, που δικαιολογούνται ως αναπότρεπτο κακό κάτω από την ομπρέλα του δημοσίου συμφέροντος; Μήπως, εν κατακλείδι, η φύση (το δάσος κατά το πλείστον) αποτελεί τον αδύναμο κρίκο στην αλυσίδα της φτενής ζωής, τον άφωνο κι απάρεσκο συμμέτοχο, τον παρείσακτο ακόμη, που επειδή δε διαμαρτύρεται και που εύκολα καταπίπτει, παρέχεται η δυνατότητα της σκαιάς εκμετάλλευσής του;
Eπιτροπή Προστασίας Σέιχ Σου 