
Κοντεύει δίωρο περπάτημα. Ακόμα βρισκόμαστε στη χαράδρα της Σταλαγματιάς. Ατέλειωτη φαίνεται σ’ όσους για πρώτη φορά βρίσκονται εδώ. Εγώ κάτι θυμάμαι από τον αγώνα του Φαέθωνα και φυσικό το βρίσκω. Αφύσικη είναι η υγρασία. Λίγο παρακάτω από εκατό τοις εκατό. Το επόμενο είναι να περπατάς μέσα στο νερό. Δεν απέχει και πολύ, γιατί το νερό που χάνουμε με τη μορφή ιδρώτα μας λούζει. Αλλά αισθανόμαστε τυχεροί. Το δελτίο έδωσε καταιγίδες για το διήμερο, αλλά αυτό μόνο σαν ενδεχόμενο υφίσταται. Μέχρι στιγμής, δηλαδή.
Ευτυχώς και δυστυχώς βρίσκομαι ανάμεσα στην πιο δυνατή ομάδα του ΕΟΣ Καβάλας: Ένα ζευγάρι Ολλανδών δρομέων μεγάλων αποστάσεων, ντυμένοι ως τέτοιοι κι όχι ως ορειβάτες. Δυο γυναίκες με ζηλευτά αδερφικά γονίδια και προϋπηρεσία σε Αλπικά τοπία και Νεπαλέζικα τρέκινγκ. Δυο αθλητικοί νέοι που θα μπορούσαν να είναι παιδιά μου, με ορμή και ζωτικότητα τρίτης ασυμπλήρωτης δεκαετίας. Ένας φανατικός της ορειβασίας, που επίσης άφησε τις πατημασιές του στις Άλπεις. Κι εγώ.
Περισσότερα:
http://www.eoskavalas.gr/blog/item/571-%CE%BF%CE%B9-%CE%BC%CE%B9%CE%BA%CF%81%CE%AD%CF%82-%CF%83%CE%BA%CE%B9%CE%AD%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BF%CE%BB%CF%8D%CE%BC%CF%80%CE%BF%CF%85






